VISSEN MET LANGE LIJNEN

Het beheer van bijvangst in de longlinevisserij is cruciaal voor de duurzaamheid van mariene ecosystemen. Hieronder volgen de belangrijkste methoden die hiervoor worden gebruikt:

1. Cirkelhaken: Deze haken verminderen de bijvangststerfte, met name bij zeeschildpadden, in vergelijking met traditionele J-haken.
2. Aasselectie: Specifieke lokmiddelen kunnen ongewenste soorten afschrikken, waardoor de bijvangst tot een minimum wordt beperkt.
3. Vogelafschriklijnen: Vleugels schrikken zeevogels af tijdens het uitzetten van de lange lijn, waardoor ze geen aas kunnen pakken.
4. Diepte-instellingen: Door haken op strategische diepten uit te zetten, worden specifieke vissoorten gericht gevangen, waardoor bijvangst wordt verminderd.
5. Opleiding en scholing: Bemanningen die getraind zijn in de beste werkwijzen kunnen niet-doelsoorten effectief uitzetten, waardoor hun overlevingskansen worden vergroot.
6. Afsluitingen van gebieden: Het sluiten van gebieden met een hoge bijvangst of ecologisch gevoelige gebieden helpt bij de bescherming van kwetsbare zeedieren.

Het voornaamste voordeel van het gebruik van UHMWPE (Ultra-High-Molecular-Weight Polyethylene) longlines is hun uitzonderlijke treksterkte in combinatie met een laag gewicht. Dit zorgt voor een uitstekende duurzaamheid en gebruiksgemak, waardoor de efficiëntie en productiviteit van commerciële visserijactiviteiten worden geoptimaliseerd.

De visserij met lange lijnen, met name de pelagische visserij, heeft een aanzienlijke impact op haaienpopulaties. Dit is hoe:

1. Bijkomstigheid: Haaien worden vaak onbedoeld gevangen tijdens het vissen met lange lijnen op andere soorten.
2. Overbevissing: Sommige visserijen richten zich op haaien voor hun vinnen en vlees, wat het risico op overbevissing met zich meebrengt.
3. Sterftecijfer: Gevangen haaien kunnen zelfs na vrijlating sterven als gevolg van stress en trauma.
4. Bevolkingsafname: Door de unieke levenscyclus zijn haaien kwetsbaar voor snelle populatieafnames.
5. Trofische cascades: Als toppredatoren kan de afname van haaienpopulaties de ecosystemen in de zee verstoren.
6. Regelgeving: In veel regio's gelden tegenwoordig regels om haaien te beschermen tegen overbevissing en schadelijke praktijken.

Ja, er zijn milieuvriendelijke alternatieven voor traditioneel aas bij het vissen met lange lijnen:

1. Kunstmatig aas: Ze zijn gemaakt van biologisch afbreekbare materialen, waardoor ze de natuurlijke visbestanden niet uitputten en ontworpen kunnen worden om specifieke soorten te vangen, wat de bijvangst vermindert.

2. Visafval: In plaats van visafval (zoals koppen, staarten en restjes) weg te gooien, kan het hergebruikt worden als aas, waardoor er meer van de vis benut wordt.

3. Bijproducten van de aquacultuur: De bijproducten van de viskweek, die anders weggegooid zouden worden, kunnen als aas gebruikt worden, waardoor de behoefte aan het vangen van wilde aasvissen afneemt.

4. Plantaardig aas: Er wordt onderzoek gedaan naar het gebruik van plantaardige materialen voor het maken van lokmiddelen, hoewel de effectiviteit ervan verschilt per doelsoort.

5. Aas verrijkt met feromonen: Door gebruik te maken van natuurlijke chemische signalen kunnen aassoorten aantrekkelijker worden gemaakt voor specifieke vissoorten, waardoor de bijvangst mogelijk wordt verminderd.

6. Milieuvriendelijke kunstaas: Hoewel het geen aas in de traditionele zin is, zijn sommige kunstaasjes ontworpen om de beweging en het uiterlijk van prooien na te bootsen, waardoor doelsoorten worden aangetrokken zonder daadwerkelijk aas te gebruiken.

Longline-visserij kan op verschillende diepten plaatsvinden, afhankelijk van de beoogde vissoort en de gebruikte longline-vismethode:

1. Oppervlakte-/pelagische longlines: Deze kunstaasjes worden vlak onder het wateroppervlak geplaatst en zijn doorgaans gericht op pelagische soorten zoals tonijn, zwaardvis en mahi-mahi. De diepte kan variëren van net onder het oppervlak tot ongeveer 100 meter.

2. Longlines in het midden van de waterkolom: Deze lijnen zijn bedoeld voor soorten die in de middelste waterlagen van de oceaan leven en kunnen worden uitgezet op diepten van ongeveer 100 tot 500 meter.

3. Bodem-/diep uitgezette longlines: Deze kunstaasjes zijn gericht op bodemvissen zoals snappers, groupers, heilbot en bepaalde haaien. Ze kunnen opereren op diepten van ongeveer 200 meter tot meer dan 1500 meter, en in sommige gevallen zelfs nog dieper, afhankelijk van de specifieke visgronden.

Stromingen spelen een belangrijke rol bij het vissen met lange lijnen, en beïnvloeden zowel de werkwijze als het succes ervan. Zo werkt het:

1. Aasbeweging: Stromingen kunnen aas verplaatsen, waardoor het er levensechter en aantrekkelijker uitziet voor de vissen waarop je jaagt. Sterke stromingen kunnen het aas echter ook van de gewenste diepte of plek wegspoelen.

2. Lijnafwijking: Stromingen kunnen ervoor zorgen dat longlines van hun uitgezette positie afdrijven. Dit kan ertoe leiden dat lijnen in ongewenste gebieden terechtkomen, zoals beschermde gebieden of leefgebieden van niet-doelsoorten.

3. Verstrengeling van uitrusting: Sterke stromingen kunnen lange vislijnen in de knoop brengen, waardoor het ophalen lastig wordt en het risico op verlies van vistuig toeneemt.

4. Gedrag van de doelsoort: Stromingen kunnen de bewegings- en voedingspatronen van de betreffende vissoorten beïnvloeden. Sommige soorten verzamelen zich bijvoorbeeld in specifieke stromingspatronen om te foerageren.

5. Problemen bij het plaatsen en vervoeren: Sterke stromingen kunnen het uitzetten en binnenhalen van de lange lijn lastig maken, waardoor meer energie en tijd nodig is.

6. Uitrustingsbelasting: Door de constante belasting van stroom slijten apparaten sneller, waardoor ze vaker vervangen moeten worden.

7. Veiligheidsaspecten: Bij zeer sterke stromingen kunnen longline-visserijwerkzaamheden risico's met zich meebrengen voor de bemanning, met name tijdens het uitzetten en binnenhalen van de lijnen.

Ja, lange vislijnen kunnen worden gevolgd. Zo werkt het:

1. GPS-systemen op basis van boeien: Bij moderne longline-visserij worden vaak GPS-boeien aan de lijnen bevestigd. Deze boeien zenden realtime locatiegegevens uit, waardoor vissersschepen de positie van hun longlines kunnen volgen.

2. Satellietbewaking: Sommige GPS-systemen op boeien zijn uitgerust om hun gegevens naar satellieten te verzenden. Het vissersschip of zelfs bedrijven aan land kunnen vervolgens de locaties van de longlines volgen vanuit een centraal systeem.

3. Radiofrequentie-identificatie (RFID): Sommige bedrijven gebruiken RFID-tags, die kunnen helpen bij het volgen en identificeren van apparatuur over korte afstanden.

4. Scheepsbewakingssystemen (VMS): Hoewel VMS voornamelijk wordt gebruikt om de positie van vissersschepen te volgen omwille van regelgeving en veiligheid, kan het in combinatie met andere gegevens, zoals tijdstempels van het uitzetten en binnenhalen van vislijnen, ook indirecte tracking van longlines mogelijk maken.

5. Akoestische tags: Deze tags komen minder vaak voor, maar kunnen wel worden gebruikt in onderzoek of specifieke situaties. Akoestische tags zenden geluidssignalen uit die worden gedetecteerd door onderwaterontvangers, waardoor de bewegingen van vislijnen in een bepaald gebied kunnen worden gevolgd.

Hoewel de longline-visserij effectief is, brengt ze wel een aantal uitdagingen met zich mee:

1. Bijkomstigheid: Een van de grootste problemen bij de longline-visserij is de onbedoelde bijvangst van niet-doelsoorten, waaronder bedreigde soorten zoals bepaalde haaien, schildpadden en zeevogels.

2. Versnellingsbakverlies: Stromingen, scheepvaartverkeer, roofdieren of operationele fouten kunnen leiden tot het verlies of de achterlating van vislijnen, wat bijdraagt aan de vervuiling van het zeeleven en een bedreiging vormt voor het leven in zee.

3. Milieu-impact: Bodemvisserij met lange lijnen kan gevoelige habitats op de zeebodem verstoren, ecosystemen beschadigen en de leefomgeving van vissen aantasten.

4. Regelgeving en beperkingen: Om de mariene hulpbronnen te beschermen, gelden in veel gebieden regels die beperken waar, wanneer en hoe er met lange lijnen gevist mag worden, waardoor vissers zich voortdurend moeten aanpassen.

5. Bedrijfskosten: De kosten voor uitrusting, aas, brandstof en onderhoud van de apparatuur kunnen hoog oplopen, vooral als de vangst tegenvalt.

6. Veiligheidsaspecten: Het vissen met lange lijnen, vooral bij ruw weer of in wateren met sterke stroming, kan risico's met zich meebrengen voor de bemanning.

Weersomstandigheden hebben op verschillende manieren een aanzienlijke invloed op de longline-visserij:

1. Veiligheid: Ruwe zee, stormen of harde wind kunnen het uitzetten en binnenhalen van longlines gevaarlijk maken. Hoge golven of woelig water kunnen de bemanning in gevaar brengen en mogelijk leiden tot ongelukken of incidenten waarbij iemand overboord valt.

2. Apparatuurbelasting: Sterke stromingen, veroorzaakt door wind en weersomstandigheden, kunnen de lange vislijnen onder spanning zetten of breken. Bovendien kunnen ruwe omstandigheden leiden tot in de knoop geraakte lijnen of zelfs tot verlies van vistuig.

3. Impact van lok- en vangtechnieken: Stormachtig weer kan ervoor zorgen dat het aas van de haken losraakt of minder effectief wordt door slecht zicht. Turbulent water kan ook leiden tot een lagere vangst als de beoogde vissoort dieper duikt of het gebied verlaat.

4. Gedrag van vissen: Weersomstandigheden kunnen de watertemperatuur en het zuurstofgehalte beïnvloeden, wat weer van invloed is op het gedrag en de verspreiding van vissen. Sommige soorten trekken bijvoorbeeld tijdens een hittegolf naar dieper water.

5. Operationele vertragingen: Slecht weer kan het uitzetten of binnenhalen van vislijnen vertragen, waardoor het visschema wordt beïnvloed en de totale vangst mogelijk afneemt.

6. Navigatie: Mist, hevige regen of stormen kunnen het zicht belemmeren, waardoor het lastig wordt om te navigeren en de exacte posities te bepalen voor het uitzetten of binnenhalen van lange vislijnen.